Snelle jongen

Deze week nog geen randjes. De patroontjes zijn er wel, maar ik ben nog even druk bezig met mijn rode zwartwerk. Ik vind dit zo vreselijk mooi worden! De foto’s doen er helaas geen eer aan.

En verder kwam mijn jongste gisteren nog even langs gerend. Hij deed weer mee op de 5 kilometer met de 20 van Alphen en Opa, Oma en ik moesten natuurlijk komen aanmoedigen. Zijn tijd dit jaar was wat minder dan vorig jaar (hij zit niet meer op atletiek), maar met 27:24 zette hij toch nog een acceptabele tijd neer.

Quick boy.
This week no borders yet. The patterns are available, but I’m still busy with my red blackwork. I just love the way it’s turning out. Unfortunately, the photo’s aren’t doing it justice.

And yesterday my youngest came running past. He ran the 5 kilometer again during the 20 of Alphen and Grandpa, Grandma and me had to come and support him. His results this year are not as good as last years (he stopped doing athlethics), but  27:24 is still a very acceptable time.

Veeloog

Misschien weet je dit niet, maar ik ben brildragend. Ik moet wel, want zonder ben ik stekeblind. In klas 3 van de lagere school (tegenwoordig groep 5 van de basisschool) begon ik het les jaar achterin het klaslokaal, maar elke maand verschoof mijn plekje een rij naar voren. En toen ik in april zo’n beetje bij de juf op schoot zat en nog steeds niet kon lezen wat er op het bord stond, moest ik er toch aan geloven. Zelfs de oogarts was verbaast dat ik nu pas om een bril kwam.

Dus op mijn 9^e verjaardag sleepten mijn Moeder, haar Zus en mijn Oma me mee naar de opticien om een bril uit te zoeken. Wij hadden het niet rijk, en ik was een behoorlijke wildebras, dus het moest een stevige en niet al te dure bril worden. Uiteindelijk hadden de Dames hun keuze gemaakt en ze hielden bij hoog en bij laag vol dat hij me heel goed stond. Allemachtig wat had ik een pest hekel aan die bril!

Ondertussen begin ik een jongedame op leeftijd  aan het worden en inmiddels gaan mijn ogen nu ook voor dichtbij achteruit. Zo liet ik jullie in september al weten dat ik bij het borduren mijn bril (voor veraf) af moest zetten. Lezen gaat nog redelijk, ik kan de letters van mijn e-reader nog 3 maten groter zetten, alleen kleine lettertjes op verpakkingen kosten wat moeite.

Maar dat fijne borduurwerk van me wordt nu zelfs zonder bril erg lastig/vermoeiend. En dat kunnen we niet hebben, natuurlijk! Dus ben ik op zoek gegaan naar een oplossing. En die heb ik gevonden in een oude leesbril van mijn Moeder. Hij is vrij sterk, en als ik hem alleen op mijn neus zet zie ik nog niks. Maar als ik hem voor mijn gewone bril zet, zie ik mijn borduurwerk weer in al zijn glorie. En als ik opkijk kan ik ook gewoon mijn kids zien staan door mijn gewone bril die boven de leesbril uitkomt.

Het ziet er niet uit, maar het interesseert me geen hout, want ik zie mijn werk tenminste weer!

Niet schrikken, ik ben het maar
I hope I didn't give you a fright

Multi-eye

You might not know this, but I wear glasses. I have to, because without I’m blind as a bat. In class 5 from primary school I started the year at the back of the classroom, but each month I moved up a row. And when I sort of sat on the teachers lap and I still couldn’t read what she wrote on the blackboard, it was clear to all. Even the Eye-doctor was surprised I had waited so long.

So on my 9^th birthday my Mum, her Sister and my Gran dragged me to the optician to select a pair of glasses. We weren’t overly rich, and I was rather a tomboy, so it had to be a sturdy pair that weren’t too expensive. In the end the Ladies made their choice and to this day they claim that it looked great on my. Boy, how I hated those glasses!

Meanwhile, I’m turning into an aging young lady and my eyes are also starting to deteriorate for close-up. In September I already let you know that I had to remove my (long distance) glasses when I stitched. Ordinary reading is still fine, I have still 3 larger sizes for the letters on my e-reader, it’s just small text on wrappings that are starting to become a problem.

But even without glasses the details on my embroidery are becoming difficult/tiring to see. At that is not done, not done at all! So I went looking for a solution. And I found it in my Mums old pair of reading glasses. It’s quite strong, and when I just wear these glasses I still can’t see anything. But when I put it in front of my ordinary glasses, I see my stitching in all it’s glory and detail. And when I look up, I can see my kids through my ordinary glasses sticking out above the reading glasses.

It’s definitely not pretty, but I don’t give a hoot, because I can see my work again!

Zomerse luchten

Pluizige Monica
Fluffy Monica

Ik wilde dus eigenlijk Monica’s shawl gaan breien, en daar ben ik ook mee begonnen. Maar de wol die ik daarvoor uitgezocht had bleek helemaal niet mooi te breien. Het werd wel heel zacht, maar het patroon verdween helemaal in de pluizigheid. Dus toen maar overgestapt op de blauwe streng Filigran Lace no. 1 die ik nog had. Deze enkele streng was echter niet genoeg voor Monica’s shawl, dus ben ik ook maar overgestapt op het kleinere patroon Haruni. 

Dit patroon bestaat uit patroon A dat meerdere keren gebreid kan worden, en patroon B voor de rand. In de beschrijving word aangegeven dat patroon B de helft van de wol gebruikt, dus toen ik de standaard keren patroon A gebreid had en nog een hoop wol overhad, heb ik een levenslijn opgezet. Dit is een draad (gewoon naaigaren werkt prima) die je door alle steken en omslagen op je naald haalt. Deze draad voorkomt dat als je een of meerdere steken laat vallen dat je werk onder die draad verder doorladdert. Hier is een veel betere beschrijving van een levenslijn.

Deze draad wilde ik gebruiken als ik nog een extra patroontje A zou breien en ik dan geen wol genoeg meer had voor patroon B. Als dat het geval was, dan had ik de boel uitgehaald tot mijn levenslijn en dan de steken daarvan weer opgepakt. Maar gelukkig had ik genoeg wol, en had ik de levenslijn niet nodig.

Haruni moet nog opgespannen worden
Finished Haruni still needing blocking

Ik was trouwens heel benieuwd hoe de kleurverloop uit zou pakken en ik vind het wel heel mooi geworden. Het doet mij denken aan een strak blauwe zomerse hemel die wij helaas veel te weinig te zien krijgen. Ondertussen hadden mijn jongens bepaalt dat zij ook zo’n mooie shawl wilden hebben, gewoon voor thuis om te knuffelen tijdens het tv kijken. Dus deze is direct ingepikt door Chris, en de volgende wordt voor Daniel.

Summer Skies

So I really wanted to knit Monica’s shawl, and I even started it. But the wool I picked for that turned out horribly when knitted. The knitting was really soft, but the pattern completely disappeared in the fussiness of the wool. So then I changed to the blue skein of Filigran Lace no 1 I still had. However, this single skein was not enough for Monica’s shawl, so I also changed to the smaller pattern Haruni.

This pattern consists of pattern A that can be knit any number of time, and pattern B for the edge. The description indicated that pattern B uses half of the wool, so when I still had plenty of wool after knitting the standard amount of pattern A, I set up a lifeline. This is a thread (ordinary sewing thread works well) you thread through each stitch and yarn over. This thread prevents dropped stitches to run any further down. Here you can find a much better description of a lifeline.

De gelukkige eigenaar
The happy owner

This lifeline I wanted to use when I knitted an extra pattern A and then to discover that I didn’t have enough wool for pattern B. If that was the case, I would have undone the knitting until the lifeline and pick up the stitches from the line. But lucky for me I had enough wool and I didn’t need the lifeline.

I was very curious how the color changes would work out, and I think it turned out really nice. It reminds me of a clear blue summer sky which we see not often enough. Meanwhile my boys had decided that they also wanted to have such a lovely shawl, so they can hug it while watching tv. So this one is already confiscated by Chris, and the next will be for Daniel.

Geen fut

De 1000 meter (jongste in lange broek)
The 1000 meters (youngest in brown trousers)

Ik heb de hele week geprobeerd om mijn Around the world in 80 stitches bij te werken. Nou moet ik wel eerlijk toegeven dat ik niet al mijn tijd hieraan besteed heb. Ik heb ook af en toe wat kant geklost en ik heb regelmatig op de bank voor de TV gehangen.  Mijn oudste is deze week redelijk onverwacht van school veranderd, en dat vraagt zowel van hem als van mij een hoop energie om alles weer een plaatsje te kunnen geven. Daarnaast had mijn jongste dit weekend zijn eerste clubkampioenschappen van de atletiek, en omdat het toch wel heel erg leuk was om te zien hoe hij leuk en gezellig hij met zijn vriendjes omging, ben ik een stuk langer langs de baan blijven kijken dan eigenlijk de bedoeling was.



Deel 6 na een week nog niet af
Part 6 still not finished after a week

Deel 6 is niet echt moeilijk, en zou ik in twee avondjes voor elkaar moeten kunnen krijgen, maar na een week is hij nog niet af. Gisteravond zat ik weer achter mijn borduurraam, en ik had weer zoiets van “Moet dit nu?”. En het antwoord daarop was “Nee, het moet niet”, het is tenslotte nog steeds een hobby waaraan je plezier moet beleven. Dus ik heb AW80 maar weer opgeborgen en mijn Fairy Flower Garden Mandala weer tevoorschijn gehaald (maar daarover de volgende keer meer).

No energy

I have tried all week to update my Around the world in 80 stitches. Honesty requires me to admit that I didn’t spend all my time working on it. I also worked a bit on my lace and I regularly dwelled on the sofa watching TV. My eldest changed schools rather unexpectedly this week, and that requires a lot of energy for both him and me to adapt. Also this weekend, my youngest was participating in his first athletics club championship, and because it was a lot of fun seeing him interact and having fun with his friends, I stayed a lot longer to watch than I intended.

Jammer dat die lat los zat
A pity that bar was loose

Part six is not really that difficult, and I should have been able to do this in two evenings, but after a week this thing still isn’t finished. Last night I sat down behind my frame, and again I asked myself “Do I have to do this?”. And the answer was “No, I don’t”, after all, it is a hobby that should give you pleasure. So I put away AW80 and pulled out my Fairy Flower Garden Mandala (but more on this next time).

Hier word ik vrolijk van

Kijk eens wat ik gekregen heb?

Allemaal oude handwerk materialen! Ik ben knettergek, ik weet het, maar hier wordt ik gelukkig van. Ik kan hier uren aan zitten frunniken, met een hoofd dat langzaam volloopt met ideetjes. Er zit van alles tussen, van half afgemaakte borduurwerkjes (een prachtige Roodkapje), tot nieuwe stramien en garens, materialen om zijdebloemen te maken en materialen om rieten mandjes mee te maken, weef materialen en zelfs een spintol met een beetje wol.

Er zitten dingen bij die al een tijdje op mijn lijstje stonden van die wil ik ooit eens hebben (stramien, weefkaarten, spintol), dingen die me heel leuk lijken om gewoon eens een keer te proberen (bloemen maken, manden vlechten) en dingen waar ik geen idee van heb waar ze voor bedoeld zijn maar waar ik een hoop plezier aan het onderzoeken daarvan zal beleven.

Dus als ik de komende dagen niets van me laat horen, dan weet je dat ik zit te genieten.

This makes me happy
Look and see what I was given? A whole bunch of old craft materials! I’m nuts, I know, but this makes me happy. I can sit for hours playing with these things, slowly filling up my head with all sorts of ideas. There’s all sorts of stuff, from half finished embroideries (a lovely little Red Ridinghood), to new canvas and threads, silk flower materials and materials for making baskets, weaving materials and even a spinning toll with a bit of wool.

There’s materials that I had on my list-of-things-to-buy-someday (canvas, weave cards, spinning toll), things that I would like to try someday (making flowers and baskets) and things I have no idea what they are supposed to be for but I’m sure I’ll be having a lot of fun finding out.

So if you don’t hear from me in the next couple of days, you know I’m enjoying myself.

Hij heeft het weer gedaan!!!!

Chris,

die kleine kanjer van me heeft weer meegelopen met de 20 van Alphen! Wederom de 5 kilometer, maar deze keer niet met school samen. Nee, dit jaar heeft hij het professioneler aangepakt door lid te worden van de atletiekvereniging AAV’36. Hij wilde namelijk in eerste instantie ook dit jaar weer een stapje hoger gaan, en de 10 kilometer lopen. Ik vond niet dat hij dat kon doen met dat kleine beetje training dat hij op school zou krijgen. En waar leer je lopen? Bij de atletiekvereniging. En naast lopen doen ze daar uiteraard nog veel meer leuke dingen, dus Chris gaat tegenwoordig twee keer in de week met plezier naar de atletiekbaan. En het heeft nog effect op zijn tijd ook: vorig jaar liep hij de 5 km in 31 minuut 44 seconden en nu 29 minutes and 33 seconds!

He did it again!

Chris, my little hero has again ran the 20 of Alphen! He did the 5 kilometers again, but this time not with a school team. Nope, this year he did it more professionally by joining the local athletics club AAV’36, because originally he wanted to up his distance again by doing the 10 kilometers. I told him he couldn’t do that with the little bit of training he’d get through school. So he joint the athletics club to learn to run properly. And of course athletics has more fun activities besides running, so Chris now goes twice a week very enthusiastically to the athletics track. And it even did some good on his time: last year he ran the 5 km in 31 minutes 44 seconds, and now 29 minutes, 33 seconds/

Vakantie

Het is al weer een tijdje geleden en ondertussen is er weer veel gebeurd. Dat ga ik niet allemaal vandaag vertellen, maar ik beloof dat ik de komende dagen van alles verslag zal doen. Maar eerst onze vakantie. Twee weken geleden was het Hemelvaart, met een bedrijfsgesloten dag, de kinderen hadden de hele week vrij, en het koste mij maar drie vrije dagen. Dus wij zijn er even tussenuit gegaan. Lekker met Opa en Oma mee naar de camping.

Het weer werkte geweldig mee, we hadden slechts 1 dag met regen. Dus we konden heerlijk buiten in het zonnetje zitten, en genieten van de tuin (welke er erg netjes bijstond, in tegenstelling tot mijn tuin thuis, welke nog steeds een gigantische puinhoop is, maar daarover later meer). Deze keer was ik iets meer gedisciplineerd: ik las alleen Pratchett tot het ontbijt terwijl de meeste toch nog sliepen, en als we rustig in de tuin zaten en verder niets deden, ben ik met mijn Patchwork weer aan de slag gegaan, en zoals je kunt zien hebben we niet veel gedaan en ben ik flink opgeschoten.

De jongens hebben zich ook uitstekend vermaakt, ze hebben de boot opgeblazen (helemaal zelf!) en ze zijn een aantal keren het water op geweest. De enige taak die ze hadden, en oh, wat was dat een straf, was ’s avonds de plantjes water geven.

Holiday
It has been a while since my last scribble and lots has happened. I’m not going to tell everything today, but I promise that I’ll report on various things in the next few days. But first our holiday. Two weeks ago it was Ascension Day (a national holiday in The Netherlands), and the day after my company had a mandatory day off, the kids had a week off from school, and it only cost me three holidays. So we went with Grandpa and Grandma to the camping.

The weather was great, we only had 1 day of rain. So we could sit outside in the sunshine, and enjoy the garden (which is looking really nice, unlike my own garden at home, which is still a mess, but more about that later). This trip I was a bit more disciplined: I only read Pratchett before breakfast while most were still asleep, and after that when we were not doing anything I worked on my Patchwork. As you can see, we didn’t do very much, so I got a lot done on it.

The boys were great, they inflated the boat (all by themselves!) and they went paddling on the lake a couple of times. The only task they had, and boy, what a terrible task it was, they had to water the garden in the evening

Sinterklaas met een nieuw grote boek?

Hoe kan dat nou? Een nieuw boek betekend dat de Sint niets meer weet van ouders en grotere kinderen! Ik heb net het ingelaste Sinterklaas journaal gezien, en ik ben totaal in verwarring! Ik hoorde sinterklaas, maar ik zag Meneer Bram, en ik zag Sinterklaas, en ik hoorde iemand anders. En de Sint had een nieuw boek!

Ik hoop wel dat Meneer Bram in November de Sint zal helpen met alle dingen die de kinderen voor 2011 gedaan hebben! De Sint is absoluut de Sint niet meer als hij niets meer over iemand op kan zoeken van voor 2011.

Saint Nicholas does not exist!
We've just had a special episode of the Sinterklaas Journaal. A special news bulletin, normally only broadcasted a month before the 5th of December. This special episode was to announce to everyone (mainly the parents/adults) that the Sinterklaas I grew up with, is handing over to someone else. It was cleverly done, but for me, and I think most adult growing up with Bram van der Vlugt, it was extremely confusing. You heard the voice of Sinterklaas coming out or an older person (Bram van der Vlugt) and then you saw a Sinterklaas, looking younger then you were used to, with a totally different voice.

I’m not sure you have the same thing with Santa anywhere else, but here in Holland you have one official Sinterklaas. Whenever Sinterklaas is on telly, it’s the same Sinterklaas. No doubt about it, Sinterklaas is Sinterklaas. Of course, when you meet Sinterklaas somewhere in the country, you just know it’s an assistant. But on television it’s always THE Sinterklaas But now the Sinterklaas on telly is the the assistant!

So I’m afraid I now really have to stop believing in Sinterklaas. This is a terribly sad day!

Don't get me wrong, I have absolutely no problems with Bram van der Vlugt retiring, I wish him all the best! But Sinterklaas isn't Sinterklaas anymore. Even though I grew up with a different Sinterklaas (Adrie van Oorschot), Bram van der Vlugt will be for ever Sinterklaas to me.

Mijn zoon, de sporter

Vorig jaar vertelde ik al een keer over de 20 van Alphen (hier kunt u het teruglezen). Mijn beide kerels hebben toen de 2.5 km gelopen. Na afloop hebben ze toen allebei heel hartgrondig gezegd "dat was eens, maar nooit meer". Maar vorige maand kwam Chris toch weer thuis met een inschrijf formulier, en deze keer wilde hij de 5 km lopen. Ik heb tien keer gevraagd, weet je het zeker? Maar hij wist het inderdaad zeker.

Dus vanmorgen zijn we op de fiets gestapt, en heb ik hem bij de start afgeleverd. Ikzelf ben even na de start gaan staan, met de camera in de aanslag. Hij moest het rondje twee keer doen, en helaas heb ik hem beide keren niet gezien. Maar gelukkig stonden Opa en Oma halverwege, en hebben zij hem wel op de foto gekregen.

Volgens de voorlopige uitslag is hij 686e geworden, met een tijd van 31 minuten, 56 seconden. Ik neem mijn petje voor hem af.

My son, the sportsman
Last year I already told you about the 20 of Alphen (here you can read it again). Both of my boys ran the 2.5 km. Afterwards, they both declared "Once, but never again". But last month Chris came home again with the registration form, and this time he wanted to run the 5 km. I asked him over and over again, are you sure? But yes, he was sure.

So, this morning we got on our bikes, and I delivered him at the start. I posted myself along the route, just after the start, with the camera ready and waiting. He had to run the same round twice, and regretably, I didn't see him either time. But luckily Grandpa and Grandma were standing halfway, and they did manage to get a good picture of him.

According to the preliminary results, Chris was 686th, with a time of 31 minutes and 56 second. I admire him greatly for this achievement.

Het is geen virus, maar genetisch!

Mijn jongens waren een week geleden met Opa en Oma op de camping. Omdat het daar erg koud was, zaten ze veel binnen, en dus was er voor mijn kerels niet veel te doen. Oma had genoeg te doen, haar borduurwerk is bijna af, en dat geeft (bij ons) altijd een extra stimulance om door te gaan. Daniel (12) heeft dat een tijdje aan zitten kijken, en vroeg toen of hij het ook eens mocht proberen. Oma had nog een Rico kleedje waar ze al aan begonnen was, daar mocht hij het wel even op proberen.

Nou, hij ging als een speer! En hij vond het heel leuk om te doen, dus toen ik donderdag avond bij hun aankwam, nog voor ik hem een knuffel kon geven, liet hij met trots een takje vergeet-mij-nietjes zien. En tegelijkertijd werd mij gevraagd of als ik de volgende dag naar de beurs ging, of ik dan ook voor hem iets wilde kopen. Hij wilde graag iets met een poes of een vlinder.

Dus nu is hij bezig met een Paco kussen pakket (wol op stramien). En is hij druk bezig om zijn stash voorraad aan te leggen. Hij heeft (met mijn toestemming) al een borduurschaartje, naalden en een borduur ring ingepikt, en hij heeft ook al aangegeven dat hij de volgende keer "gewoon" weer op Aida wil werken.

It’s not a virus, it’s genetics!
Last week, my boys were with Grandpa and Grandma at the campsite. Because of the cold weather, they spend a lot of time indoors, and therefore there wasn’t a lot to do for my men. Grandma had enough to do, her embroidery is nearly finished, and that (to us) is always a good reason to do just that extra bit. Daniel (12) watched for a while, and then asked if he could give it a try. Grandma still had a half finished Rico table cloth stashed away, he was allowed to try that.

Well, he went mad! And to his surprise he actually liked doing it, so when I arrived Thursday night, even before I could give him a hug, he ever so proudly showed me his twig of forget-me-nots. And at the same asked me to buy him something when I went to the fair the next day. He loved to make something with a kitten, or a butterfly.

So now he’s working on a Paco pillow kit (wool on canvas). And he is already starting to collect stash. He nicked a pair of embroidery scissors, needles and an embroidery ring (with my permission), and he’s already indicated that next time he wants to stitch on “normal” Aida again.

Eindelijk Feest!

Gelukkig nieuwjaar allemaal!
Het is al weer een tijdje geleden dat ik een berichtje geplaatst heb. Maar dit heeft een goede reden: we zijn druk bezig geweest met de laatste kamers opknappen en inrichten. En nu is het huis dan eindelijk af! Het bad is reeds getest en door iedereen goedgekeurd. Het was een grote uitgave, en een nog grotere luxe, maar het is gewoon zalig om na een dag op een koud en tochtig kantoor ’s avonds in een heerlijk warm bad te ontspannen met een goed boek en een paar kaarsen en een glaasje op de rand. Mijn slaapkamer is prachtig geworden, met alle warme kleuren van de houten meubelen en mijn quilt op het bed. En als klap op de vuurpijl: mijn hobbykamer! Eindelijk alle ruimte om mijn boeken, patronen, stoffen, garens, WIPs en UFO’s netjes gesorteerd op te bergen. Hier ga ik HEEL VEEL tijd doorbrengen!

Maar weet je waar ik nog het gelukkigst mee ben? Mijn Pa en Ma! Die hebben toch maar 6 maanden lang hard gewerkt om het allemaal voor elkaar te krijgen. Zonder hun had het nog lang niet afgeweest, en al zeker niet zo mooi geworden als nu!




Finally, Partytime!
Happy New Year, everyone!
It has been a while since my last message. But this had a very good reason: we have been working hard
to finish the last rooms. And except for two skirting boards in the entrée, the house is finally finished! The bath has been tested and approved by three experts. It was a big dent in my budget, and an even bigger luxury, but it is SOOooooo nice to relax in a warm bath with a good book, a few candles and a drink on the edge after a day at our cold and drafty office. My bedroom is absolutely gorgeous, with all the warm colours from the wooden furniture, and my quilt on the bed. And last but definitely not least: my hobby room! Finally all the space I need for storing my books, patterns, fabrics, threads, WIPs and UFO’s. I’m going to be spending a LOT of time here!


But do you know what I’m happiest with? My Mum and Dad! After all, they have been working terribly hard the last 6 months to get it all done. Without them, it would be no way finished yet, and definitely not as nice as it is now!

Mijn jongens zijn tevreden

Hun kamers zijn klaar! Hier en daar ligt nog wat materiaal dat er niet hoort, en m’n oudste is nog in afwachting van zijn nieuwe vitrage (en tot zijn mama weer uit zijn kamer ophoepelt), maar voor de rest zijn de kamers klaar. Als we weer eens naar het
dorp gaan, dan mogen ze nog een mooie poster uitzoeken voor op de muur, en verder is het aan hun om de kamer mooi en netjes te houden. Maar, even afkloppen, dat hebben ze volgens mij zelf ook al door: ze hebben al meerdere keren op hun kamer gespeeld, en er is nog steeds geen bom ontploft!


My boys are satisfied
There rooms are finished. There’s still some materials lingering here and there, and my eldest is still awaiting his new curtains (and for his mummy to clear off), but apart from that their rooms are finished. When we have some time, I’ll take them into town, where they can pick up a poster for on the wall, and after that, it’s up
to them to keep their rooms looking good and tidy. But, fingers crossed, I think they’ve figured that out already: they have already played in their rooms a number of times, and it’s still not looking like a bombsite!

Sokken

Ik wil het vandaag met U hebben over sokken, en dan specifiek het eenzame sok syndroom. En dan bedoel ik niet die enkele sokken in de was, waarbij de tweede ligt te verstoffen onder de bedden van mijn mannen. Daar hebben wij hier ook last van, zo erg zelfs dat mijn jongens regelmatig mijn sokken inpikken. Nou draag ik niet zo vaak sokken, maar als ik ’s avonds koude voeten heb, kan ik dus regelmatig geen sok meer vinden.

Maar ik wilde het hebben over het eenzame sok syndroom. Dat is iets dat vaak voorkomt bij mensen die zelf sokken breien. Ik heb al meerdere sokken gemaakt, maar deze zijn nog nooit gedragen want het zijn allemaal enkele sokken. Sokken breien is leuk, zeker met al die leuke sokkenwolletjes van tegenwoordig. Maar met de traditionele methode van 1 sok per keer moet je na je finish dezelfde sok dus nog een keer breien. En dat vind ik persoonlijk een beetje een afknapper.

Maar nu heb ik deze wonderlijke methode gevonden van twee sokken tegelijk breien op 1 rondbreipen. Dus heb ik weer wol gekocht, en aan de slag gegaan. Het is even puzzelen om het doorhalen van de naald onder de knie te krijgen, want in het begin heb je een warboel van garen en naald in je handen, maar na een aantal toeren ziet het er toch uit als een begin van twee sokken.

En als de sokkendieven weer toeslaan ga ik de volgende keer gewoon knalroze wol gebruiken.


Socks
Today I want to talk to you about socks, and more specifically the lone sock syndrome. And I don’t mean the single socks you find in the laundry, where the other is gathering dust underneath the beds of my men. We have that problem here as well, even to such an extent that my boys regularly steel my socks. I don’t normally wear socks, but in the evening when I have cold feet, I regularly have trouble finding socks.

But I wanted to talk about the lone sock syndrome. This happens a lot to people who knit socks. I have already made several socks, but these have never been worn, since they are all lone socks. Knitting socks is fun, especially with all the fun wool available for socks nowadays. But with the traditional method of 1 sock each time, you have to knit the exact same sock again after you’ve finished. And personally, to me that is a big turn me off.

But now I have found this wondrous new method of knitting two socks at once on 1 flexible needle. So I have bought some more wool, and have started knitting again. After a little bit of fiddling with how to move across the needle, because when starting you hold this bundle of wool and needle, but once I had knitted a few rounds, the pieces of the puzzle all seem to fall into place and it’s starting to look like the beginning of two socks.

And if these sock-thieves strike again, I’ll just use bright pink wool next time.

UFO week!

Deze week was het weer tijd voor Stroke of Midnight. 's Maandags heel dapper begonnen met het afmaken van het 2-over-2 deel van de rok (het over-1 gedeelte bewaar ik voor het laatst). Dinsdag op m'n werk heb ik me zitten verheugen op m'n vrije middagje: het zonnetje scheen, Pa en Ma weer thuis van een weekendje weg dus lekker beppen met Ma en uiteraard m'n UFO erbij.

Mis! Ik werd om 2 uur gebeld door school: m'n oudste had na het voetballen van tussen de middag wat last van zijn pols en het was misschien verstandig om even met hem bij een dokter langs te gaan. Dus, daar zat ik bij de huisarts. Die vermoedde een breuk dus werden we doorgestuurd voor een rontgen foto: dat kon hier in het ziekenhuis van Alphen. Wij hebben hier een volledig vernieuwd ziekenhuis, met alles erop en eraan, met uitzondering van een volledige bezetting. Dus tijdens openingstijden van de rontgen afdeling kun je daar terecht voor spoed. Helaas was tegen de tijd dat de breuk geconstateerd was, de gipskamer al lang en breed gesloten, dus moesten we naar Leiderdorp.
Lang verhaal kort: om 6 uur kwamen we finaal gesloopt eindelijk thuis. Ik heb de rest van de week nodig gehad om een beetje bij te komen.

Maar gisteren dan toch me op de confettie-steekjes van de rok gericht, en ik ben aardig opgeschoten, al zeg ik het zelf.

UFO week!
This week it was time again for Stroke of Midnight. I started on Monday very bravely with finishing the 2-over-2 part of the skirt (the over-1 part I’m saving for last). Tuesday at work I was looking forward to a very nice and free afternoon: the sun was shining, Mum and Dad were back home from a weekend away aka nice long chat with Mum and of course my UFO to go with that all.

Wrong!At 2 o’clock I got a phone call from school: my eldest had a bit of bother with his wrist after having played football at lunchtime, it might be wise to let a doctor have a look at it. So, there I was, visiting my GP. She suspected a fracture, so we were send on for x-rays: that could be done here in town. Alphen has a fully renovated, state of the art hospital, with everything in it, with the exception of a complete set of staff. So, during opening hours of the X-ray department you can go there for emergency x-rays. Regrettably, by the time the fracture was found, the people on the department for plaster cast were already long gone, so we had to go to Leiderdorp. Long story short: we arrived home at 6 o’clock, totally spend. It took me the rest of the week to recover a little.

But yesterday I did tackle those confetti-stitches in this skirt. And I did get quite a lot done, if I say so myself.

20 van Alphen

De 20 van Alphen is niet alleen de internationale opening van het hardloop seizoen, maar ook een hele happening voor Alphen. Niet alleen worden er internationale wedstrijden gelopen op de 10 km en de 20 km (uiteraard), maar ook zijn er afstanden voor recreanten en twee afstanden voor Nordic Walking.

Maar waar ik het nu over wil hebben zijn de afstanden voor de jeugd. Al jaren doen alle basisscholen van Alphen mee. Mijn mannen waren nooit geinteresseerd, maar dit jaar kwam Chris met de mededeling dat hij mee wilde doen aan de 2.5 km. En ja, toen kon Daniel natuurlijk niet achterblijven. Dus vanmorgen gingen wij naar het centrum van Alphen.

Wij stonden bij de start, en wij dachten dus foto's te kunnen maken. Nou, niet dus. Er doen zo verschrikkelijk veel kinderen aan mee (vreselijk gaaf om te zien, trouwens), dat je al geluk hebt als je ze toevallig ziet, laat staan dat je ze op film krijgt.


En daarna zou er 1 bij de finish gaan staan (maar daar zag het zwart van de mensen) en ik zou langs het parcour gaan staan met een camera. Nou, tegen de tijd dat ik bij het parcour kwam, zo'n 200 meter voor de finish, waren de eerste lopers al binnen. En ook daar lukte het niet om ze op de foto te krijgen.



Maar na de medaille-uitreiking lukte het wel.

20 of Alphen

The 20 of Alphen is not only the international opening of the running season, but also a big happening for Alphen. Not only are there the intenational competitions for the 10 and 20 km (naturally), but there are also distances for "fun-"runners and two distances for Nordic Walking

But right now I want to talk to you about the distances for the children. For years, every primary school in Alphen is participating with a few kids. My men never showed any interest, but this year Chris mentioned that he wanted to run the 2.5 km. And of course, Daniel wanted to run as well. So, this morning we went to the center of Alphen.


We found a spot at the start, and we thought we could make pictures of the boys. Well, forget it. There are so many kids running (really terrific to watch, by the way), that it's already a challenge to just see them, let alone catch them on film.

And after that, one of us was going to stand at the finish (but that didn't work due to the sheer number of people there), and I was going to find a spot along the route. Well, by the time I reached the route, about 200 meters away from the finish, the first runners had already reached the finish. And there I also didn't succeed in getting them on film.

But after they received their medal, we succeeded.

Mission accomplished

Afgelopen kerst, toen ik op de site van Victoria's Sampler op zoek was naar "Silk Wysteria" kon ik het uiteraard niet laten om verder rond te snuffelen. Toen stuitte ik op de Heirloom Family Sampler. Toen ik de spreuk daarop las, was ik volledig verkocht: die moest ik gewoon voor Pa en Ma borduren! En alles en iedereen moest daarvoor wijken. Twee en een halve week geleden kwam hij, gelijk met de Silk Wysteria binnen, en 15 dagen later was hij klaar. Vandaag bij Pa en Ma afgeleverd, ze waren er helemaal stil van. Ik had maar 1 eis: als ze hem zat zijn, wil ik hem terug. Antwoord: gebeurt pas als je ons huis moet leegruimen! Missie geslaagd zou ik zo zeggen.

"My family is a sheltering tree
Strong branches to comfort me
There's no place that I'd rather be
Than with my loving family"

Last Christmas, when I was searching for "Silk Wysteria" on the web-site from Victoria's Sampler, I couldn't resist snooping around. At some point I stumbled on the Heirloom Family Sampler. When I read the text on it, I was hooked: I just had to stitch this for Mum and Dad! And all and everything had to be put on hold for it. Two and a half weeks ago the pattern and threads arrived, and 15 days later it was finished. Today I delivered it to Mum and Dad, they went all quiet. I only had one request: when they didn't want it anymore, I want it back. Their answer: that only happens when we're dead! Mission accomplished, I'd say.

Bonus?

Ik ben deze blog voornamelijk begonnen om via deze weg mijn werkjes met een ieder die geïnteresseerd is te delen. Ik ben lid van een aantal Yahoo groepen waar ik ook mijn werkjes kan laten zien. Maar deze groepen hebben weinig overlap, ik bedoel, ik heb het op m’n kruissteek groepen niet over speciale steekjes en op de speciale steekjes groep heb ik het niet over “simpele” borduurtjes voor kaarten. Terwijl er tussen de kruissteek personen misschien wel mensen zijn die eigenlijk wel speciale steekjes willen doen, maar niet goed durven.

En op beide groepen heb ik het niet over mijn poppenhuishobby (muv misschien van m'n mini-borduurtjes), maar het zou best kunnen dat er in de borduurgroepen wel mensen zitten die misschien wel dromen over het hebben van een poppenhuis, maar niet weten hoe te beginnen. Of misschien zijn er wel poppenhuis bouwers die ook willen borduren, maar geen idee hebben wat er allemaal voor moois te krijgen is. Hopelijk krijgen deze mensen door mijn blog te lezen net dat ene extra duwtje in de rug om er toch aan te beginnen. Daar kom ik dan waarschijnlijk nooit achter, maar ik vind het wel leuk dat ik die kans bied.

Ik had echter niet op een bonus gerekend. Wat wil namelijk het geval? Wij proberen al jaren mijn moeder wegwijs te maken op de computer, maar dat heeft ze al die tijd op afstand weten te houden (wat moet ik er mee, ik kan dat niet, ik ben bang dat ik het stuk maak… ). Zelfs de verleiding van gratis patroontjes heeft haar niet kunnen overtuigen. Dus toen ik laatst mijn blog liet zien, had ik niet verwacht dat dit haar wel over de streep zou trekken. Maar het is gelukt! Ma zet nu zelf de laptop aan om te kijken of er weer wat nieuws op mijn blog staat. Nadeel is wel dat ik op moet gaan passen met het tonen van werkjes die uiteindelijk als verrassing voor haar bedoeld zijn.

Dus ik hoop dat u als lezer het me vergeeft wanneer ik af en toe wat kryptisch verslag doe van een heerlijke zondag borduren. Zo ben ik druk bezig geweest ben met een hele hoop blaadjes en 9 mini-vogeltjes die elk onder een munt verstopt kunnen worden.


Bonus?
I started this blog mainly as a means to share my projects with anyone interested. I am a member of a few Yahoo groups where I can show my projects. But these groups appear to me to have very limited cross-overs, I mean, I’m not talking about my speciality stitches on the Cross Stitch groups, and at the groups for speciality stitches I don’t talk about “simple” things like motives for cards. But there might be people among the members of the cross stitch groups who’d like to do speciality stitches, but are afraid to try.

And on the stitching groups I’m not talking about my doll house (with maybe the exception of the miniature embroideries). But it is quite possible there are stitchers who might be dreaming about having a doll house, but who haven’t got a clue how to begin. Or maybe there are miniaturists who also like to embroider, but who don’t know where to get all those gorgeous designs from. Hopefully, with this blog I can persuade these people to try something new. This is something I probably will never know, but I like just being able to give this opportunity.

But there’s one bonus I didn’t count on getting. Let me explain. For years, we’ve been trying to get my mother to use a computer, but she has constantly managed to steer clear of this (why do I need to, I don’t understand, I’m afraid to damage something… ). Even the seduction of free patterns didn’t convince her. But when I showed her my blog some time ago, I didn’t expect this to draw her into the 21 century. But it did! Mum is now turning on the laptop herself and goes on internet to see if there’s any more news on my blog. The disadvantage is of course that from now on I have to take care when showing projects that they are not meant as a surprise for her when finished.

So I hope you as my reader will forgive me when I occasionally post a rather cryptic report on a lovely sunday stitching. Like when I've been busy creating a whole lot of leaves, and 9 mini-birds that each can hide underneath a coin.

Bekentenis

Ik ben dit weekend heerlijk bezig geweest met mijn Fairy Flower Garden Mandala van Chatelaine Designs. De rok van de eerste fairy heb ik zaterdag morgen eerst afgemaakt, en vervolgens ben ik aan een van de vleugels begonnen. De vaart zat er goed in, en ze werd prachtig. Maar toen ik haar lijfje erbij wilde borduren, bleek dat ik de aanzet van de vleugel net een steekje te hoog had gemaakt. Dat was even balen! Nu kon ik twee dingen doen, de hele vleugel uithalen met het risico dat ik dan op het einde zijde tekort kom en met een ander verfbad te maken krijg, of een beetje smokkelen. Schandalig ik weet het, maar ik ben dus gaan smokkelen.

Confession
This weekend I've spend a wonderful time with my Fairy Flower Garden Mandala by Chatelaine Designs. First I finished the skirt for the first fairy, and then I started one of her wings. I was nicely upto speed, and she turned out beautifully. But when I wanted to add her body, I discovered that the connection with the wing was 1 stitch too high. Bummer! Now I had two options, frog the whole wing, while risking running out of silk at the end and then having to deal with a different dye-bath, or I could cheat a little. Shame on me, I know, but I've done a bit of cheating.

(B)engeltjes

Toen mijn oudste zoon een peuter was, had hij een heel eenvoudig jongens kapsel, maar omdat hij heel erg blond was, werd hij vaak voor een meisje aangezien. Dus op een gegeven moment zijn we een todeuze gaan gebruiken. De heren hebben sindsdien dus altijd een kort koppie gehad. De laatste tijd werd er echter steeds harder geprotesteerd, en twee maanden terug waren we dus op het punt aangekomen dat je als moeder niet meer je zin door kan zetten en we laten het dus nu groeien. En als je van een kort koppie overgaat naar langer haar, dan moet je door een fase waarbij het haar niet wil zitten zoals jij dat wilt. Mijn jongens hebben nu die fase bereikt. Dus na een hoop gepraat, hebben ze mij zo gek gekregen om gel voor ze te kopen. En daar wordt nu dus uitgebreid mee geexpirimenteerd. Zie hier mijn engeltjes.

When my eldest son was a toddler, he had a simple boys hairstyle, but because he used to be extremely blond, people often thought he was a girl. So at some point we started to use a hairtrimmer. My men have had a crewcut ever since. But lately they were protesting more and more, and two months ago we reached the point where, as a mum, I could no longer force my will on them, so now we let it grow. But when you move from one hairstyle to another, you have to go through a phase where your hair wil not stay the way you want it to be. My boys have reached that phase. So, after some lengthy discussion, they twisted my arm into getting them some gel. So now they are experimenting. Have a look at my little angels.